هنگامی که به خود می اندیشم می گویم من یک «انسان» ام زیرا توانایی اندیشیدن دارم.اما این نکته هم غیرقابل شک است که من عضوی از یک «ملت» هستم چون یک انسان ام،انسان بودن من به واسطه اندیشه ی من است و عضو آن ملت بودن به واسطه انسان بودن ِ من.زیرا اگر انسان نبودم هرگز توانایی عضویت در ملتی نداشتم.پس شک من در این است که آیا انسانیت ِ من نخستین است یا ملیت من؟من انسان ام چون فکر می کنم و چون انسانم عضوی از جامعه و ملت.

بدین ترتیب با دو واقعیت تردید ناپذیر روبرو هستم که خِرد ِ من بی واسطه آن را در جهان امروزین می شناسد.انسانیت من به وسطه امور زیستی و فیزیکی قابل اثبات است و ملیت من به واسطه وابستگی به فرهنگ و تاریخ و خاک و خون ِ مشخص.خاکی که به آن وابستگی دارم ایران نام دارد و من به عنوان یک «انسان ایرانی» در هستی زندگی می کنم.

اما هنگامی که به خویشتن ِ خویش «می اندیشم» نمی توانم میان خود و دیگران تمایزی ببینم مگر اینکه قید ملیت و ایرانی بودن را به انسانیت ام بیافزایم و آنگاه است که «من» ،«من ِ ایرانی» تشخص پیدا می کند.

پس هرچند که انسان بودن من پیش از هر چیز است ولی خویشتن ِ خویش را بدون اندیشه به ملّیتم نمی توانم بیابم.بنابراین برای بودن و ابراز وجود نیاز به تمایز دارم تا نباشم شکلی میان اَشکال.تمایز من در ملّیت من نهفته شده است و برای تشخّص نیاز به آن دارم.از این روست که به ایران می اندیشم پس هستم.

هم میهنان؛

اکنون که موج حق طلبی ، آزادیخواهی و اعتراض به سیاست های نابجا وسرکوبگرانه دولتمردان در غالب جنبشی ملی و مسالمت آمیز سراسر میهن عزیزمان را در نوردیده و غرور و افتخار را به تمامی ایرانیان بازگردانده است؛ چشم جهانیان به ایران دوخته شده تا نظاره کنند چگونه ملتی در برابر خشن ترین روشها برای سرکوب هر ندای حق طلبانه ای ، به مسالمت آمیز ترین ابزارها متوسل می شوند و آنچه این غرور و آن افتخار را باعث گردیده دقیقاً همین نکته است. بدیهی است هرگاه ملتی برای دستیابی به حقوق خود بپا می خیزد و جنبشی به راه می افتد ، عده ای فرصت طلب نیز که اهدافشان هیچ گونه سنخیتی با منافع ملی و مطالبات ملت ندارد ، سعی بر آن دارند تا از شرایط پیش آمده نهایت سوء استفاده را نموده  و از آب گل آلود ماهی دلخواه خود را صید کنند. سازمان های تروریستی و تجزیه  طلبانه ای که متأسفانه چند سالی است در کشور ما مشغول به فعالیت های اهریمنی خویش اند و از هر کوششی برای تهدید تمامیت سرزمینی و منافع ملی ایران فروگذار نمی کنند؛از آن جمله اند.

هم میهنان؛

حوادث تروریستی اخیر در کردستان و سیستان و بلوچستان – صرف نظر از توجیهاتی که به حق یا ناحق، از سوی تروریست ها بیان می شود ، زنگ خطری است که باید تمامی دلسوزان این مرز و بوم را به هوش گرداند. براه افتادن موج ترور و خشونت در جامعه به خصوص در شرایطی این چنین حساس ، تنها نتیجه اش که نتیجه محتوم هر کنشی از این دست است ، امنیتی شدن بیش از پیش فضای کشور و بهانه دادن به دست سرکوبگران است . چنین حرکاتی و در عین حال سکوت فعالان ، نخبگان و گروههای مختلف سیاسی و مدنی ، آن هم در شرایطی که نگاه جهانیان به ما دوخته شده است ، چهره ای خشن از ایران نشان خواهد داد و افکار عمومی را نسبت به ایرانیان بدبین می سازد. لذا معتقدیم بر تمامی میهن پرستان و آزادیخواهان با هر گرایش ، ایدئولوژی و مرام است که چنین حوادثی را به شدت محکوم کنند. گروههای تروریستی نیز باید بدانند که این گونه حرکات نه تنها حاصلی برای آنان در کسب وجهه عمومی ندارد ، بلکه تنها حس انزجار ملی را نسبت به ایشان در پی دارد. اگرچه در عین حال معتقدیم حاکمیت نیز با در پیش گرفتن سیاست های نادرست اقتصادی ، مذهبی و سیاسی-اجتماعی در مناطقی که چنین تحرکاتی در آن صورت می گیرد در واقع علت اصلی این وقایع است و هرگونه فرافکنی در نسبت دادن ریشه چنین حوادثی به "دست های پنهان دولت های خارجی" و غیره ، از سوی آگاهان عرصه مسائل ایران پذیرفتنی نیست. اگرچه نشانه هایی از حضور فرصت طلبانه برخی از قدرتهای جهانی و یا منطقه ای در این قبیل حوادث بتوان دید، اما زمینه مساعد برای این مداخلات نیز در پی نا به سامانی های ناشی از ناکارآمدیها پدید آمده است.

ائتلاف دانشجویان آزادیخواه ملی

۳۰ مهرماه ۱۳۸۸

به رسمیت شناختن پرچم شیر و خورشید از سوی حاکمیت حق ماست . این حق را بسیاری از شهروندان داخل کشور و حتی فعالین سیاسی بارها و بارها طی سالهای گذشته در غالب بیانیه های مختلف مطالبه کرده اند. این جملات در حالی نگاشته می شود که نویسنده آن در داخل ایران اقامت دارد و خود را عضو بسیار کوچکی از جنبش سبز دانسته و به مشی گام به گام برای دستیابی به حاکمیت ملی و دموکراسی معتقد است.

نگاهی به مفاهیم بنیادین ِ

ملّت،ملّیت و ناسیونالیسم

●درآمد:

ناسیونالیسم و فرایافت های وابسته به آن (همچون ملت و ملیت) از چنان گستردگی و پیچیدگی برخوردار است که پرداختن به آن نیازمند بررسی و وسعت نظر بسیاری است.ناسیونالیسم به همان اندازه که ستایش شده است از سوی اندیشمندان و صاحب نظران،مورد نقد و انتقاد قرار گرفته است.آتش جنگ جهانگیر دوم زمینه پیدایش پیشداوری ها و بهانه تراشی های بسیاری را بر علیه ناسیونالیسم سبب شد.مخالفان سرسخت آن غالبا بیان می دارند که این مکتب شوند پیدایش و فروزش آتش جنگ جهانی بوده و معمولا نظام های فاشیستی سده پیشین را به ناسیونالیسم منتسب می کنند.به این ترتیب نوک تیزترین نقادی ها را به سوی ناسیونالیسم نشانه می روند.

در کشور ما در سه دهه گذشته نویسندگان و اندیشمندان ملی بیش از آن که به بررسی ویژگی های ناسیونالیسم ایرانی و بازتعریف ارزش ها،خواسته ها و برنامه های آن بپردازند بیشتر توان خود را صرف نقد و بررسی جریان های متضاد با ناسیونالیسم ایرانی همچون پان تورانیسم و صهیونیسم و برخی از حرکت های قومی نموده اند. چنانکه بازتولید،تعریف و شناسایی ملی گرایی ایرانی به فراموشی سپرده شد.

همانگونه که مستحضرید پس از پایان  انتخابات ریاست جمهوری در روز جمعه 22خرداد88 علاوه بر هزاران هم وطنی که به آن وضع غریب و تاسف آور در خیابان ها دستگیر شدند، جمعی از هم وطنانمان نیز در خانه و یا محل کار خود بازداشت شده اند.

دستگیر شدگان اغلب  از روزنامه نگاران،سیاستمداران،نظریه پردازان ، وکلا و اساتید برجسته دانشگاه بوده و  دو  خصوصیت مشترک با هم دارند،  یکی آنکه معمولا در ارتباط با آموزش حقوق شهروندی به نوعی فعالیت و تبحر دارند و دیگر آنکه عموما از منتقدین  با برنامه و جدی دولت نهم می باشند.

در خصوص علت و انگیزه اصلی این بازداشت ها تا کنون مسایل مختلفی بیان و نگاشته شده و من در این نوشتار و از زاویه دید خود به چهار سوال پاسخ خواهم داد: 1-آیا صدور دستور جلب این اشخاص قانونی است؟ 2-چه کسانی دستور بازداشت را صادر می کنند؟3-آیا وکیل حق حضور ودفاع دارد؟و4- چرا قرار بازداشت موقت صادر می شود؟ همچنین چند سوال از بازداشت کنندگان مطرح می کنم که جواب خواهند داد.

    در حال حاضر فضای سیاسی ایران بیش از پیش به سمت دوقطبی شدن پیش می رود. در یک طرف تحول خواهانی هستند که خواستار احترام به حقوق انسانی و شهروندی خود ، رفع تبعیضات قانونی در این زمینه ، در نظر گرفتن منافع ملی ایران در طراحی سیاست خارجی و مناسبات بین المللی ، شفافیت در عرصه فعالیت های اقتصادی در داخل و مبارزه با فساد مالی گسترده و نیز کارآمدی حکومت در اداره امور مملکتی می باشند. به اینها باید اضافه کرد مهم ترین حقی را که جنبش سبز ایران به دنبال آن است: استیفای حق دخالت در آینده وسرنوشت خویش ، که در شعار "رای ما را پس بدهید" تجلی یافته است. اما در دیگر سو تمامیت خواهانی قرار دارند که با ادبیاتی صریح و بکار بردن انواع و اقسام ابزارهای سرکوب سعی دارند معترضین را وادار به سکوت کنند و در عین حال آنچنان دستپاچه اند که هر روز با انجام اشتباهاتی جبران نشدنی وضع را بدتر از روز قبل می کنند. این روندی است که عرصه سیاست ایران را به شدت دو قطبی ساخته. وضعیتی که حتی هاشمی رفسنجانی را نیز وادار به انتخاب یکی از دو جبهه ساخت. مردی که تا قبل از این به حرکت بر لبه تیغ و چیره دستی در اتخاذ مواضع مرضی الطرفین مشهور بوده است. تأکید بر بحرانی بودن شرایط ، دفاع از زندانیان سیاسی و بازداشت شدگان حوادث اخیر، لزوم دلجویی از خانواده های کشته شدگان و آسیب دیدگان و ارائه راه حلی سیاسی با رجوع به آرای مردم برای حل بحران ، مواردی بود که وی با صراحت در سخنان خود مطرح کرده و مواضع وی را مشخص ساخت. چشمان مردم نیز با دقت فراوان به دهان کسانی دوخته شده است که در حال حاضر به نوعی رهبری جنبش را در دست دارند. بدیهی است مردمی که حمایتشان از این رهبران منتقدانه است با تیز بینی رفتارهای سیاسی و مواضع آنها را زیر نظر خواهند داشت. لذا این رهبران باید با درک صحیح از آمال و مطالبات مردم و البته شرایط خاص و پیچیده موجود حرکت های خود را در جهتی سوق دهند که هرچه بیشتر ملت ایران را در مسیری که در پیش گرفته - یعنی مسیر دموکراسی خواهی و تحقق حاکمیت ملی – پیش ببرد. بر ناظران آگاه روشن است چنانچه جنبش کنونی مردم ایران به سرانجامی برسد گامی اساسی در مسیر مذکور برداشته خواهد شد. اما لازم است نکاتی چند از سوی سران این جنبش رعایت شود. چرا که در غیر این صورت سرنوشت اصلاح طلبان دست و پا زدن در برزخ و در نهایت عبور جنبش سبز از آنان خواهد بود:

حاتم قادری روشنفکری که سالها منتقد اصلاح طلبان بود در اين روزها با دلی پر اميد و کامی تلخ حوادث اجتماعی را پيگيری ميکند.
او برای اولين بار در بيان يک نکته تاکيد و شتاب دارد و آن نکته اين است که بسيار اميدوار است .
به اعتقاد او مردم نقش تاريخی خود را ايفا کردند و اين جايگاهی که ما امروز در آن ايستاده يم با به قدرت رسيدن يک دولت اصلاح طلب به دست نمی آمد قادری در آخرين موضع گيری قبل از انتخابات خود از ضرورت مشارکت انتقادی دفاع کرد و اين مشارکت برای وی معطوف به رای دادن نشد.
آنچه در پی می آيد اولين گفتگوی ما با روشنفکران در باره وقايع اجتماعی اخير و آرايش نيروهای سياسی از فردای اين وقايع است .

الف- بعد از گذشت حدود يک ماه از انتخابات رياست جمهوري هر روز ابعاد تازه اي ازنتايج و کارکرد هاي اين پديده ي مهم سياسي و اجتماعي خود را مي نماياند.در تحليل جامعه شناختي ،هر پديده اجتماعي مي تواند داراي کارکرد هاي(Functions) متعددي باشد. در اين رهيافت تئوريک يک پديده مي تواند داراي کارکردهاي آشکاري باشد.به عنوان نمونه يکي از کارکرد هاي اشکار پديده اي به نام « دانشگاه » تربيت دانشجو و متخصص مورد نياز جامعه است.اما اين پديده اجتماعي مي تواند کارکرد پنهاني هم داشته باشد.دانشگاه به جز تربيت دانشجو داراي کارکردهاي ديگري هم هست .يکي از اين کارکردها فعاليت سياسي گروهي ازجواناني است که در دانشگاه پذيرفته مي شوند.

   از فردای اعلام نتایج انتخابات دهمین دوره ریاست جمهوری اسلامی، بسیاری از نخبگان و فعالان مدنی، به همراه میلیونها ایرانی دیگر، نتوانستند که صحت نتایج انتخاباتی را پذیرا باشند و از این روی به راههای گوناگون اعتراض خود را به این نتایج نشان دادند. به این ترتیب بود که حاكمانی که تلاش در نمایش فضایی دموکراتیک و آزاد از انتخابات ایران داشتند،  به دلیل سرمستی وصف ناپذیرشان از باده قدرت، نتوانستند چهره واقعي خويش را پنهان كنند و در واکنش هاي خشونت بار خويش چنان دژخويي از خود نشان دادند كه بايد درود فرستاد بر منش چنگيز و اسكندر! چرا كه اگر آنان در اعصار بسيار دور آن هم عليه مردماني بيگانه دست به اقدامات خشونت باري مي زدند؛ اينان در دوراني كه بايد بشردوستي و احترام به حقوق انسانها سرلوحه كار حكومت گران باشد با مردمان خويش چنان رفتار كردند كه گويي قومي غالبند بر دشمني ديرينه!

حاکمان از هيچ كوششي براي سركوب اعتراضات صورت گرفته نسبت به نتيجه انتخابات فروگذار نكردند و همچنان نيز به اقدامات سركوبگرانه خويش ادامه مي دهند و در اين راه تا آنجا پيش رفته اند كه خون بسياري از هم ميهنانمان در سركوب تظاهرات خياباني به زمين ريخته شده است. كساني كه تنها براي احقاق حقوقشان و جلوگيري از خيانت دولتمردان به رأي خويش به خيابان آمده بودند و براي بيان اعتراضات خويش مسالمت آميزترين روشها را به كار برده بودند.

    متأسفانه دولت كودتا تا كنون علاوه بر ضرب و شتم شديد و بازداشت بسياري از هم ميهنان معترض مان در خيابان ها و تظاهرات اعتراضي ؛ عده بسياري از فعالان سياسي و مدني  از طيف هاي گوناگون فكري و سياسي را نيز در خانه هايشان بازداشت كرده اند. فعالين ملي نيز از اين اقدامات سركوبگرانه بي نصيب نمانده اند. از جمله مي توان از مهندس كورش زعيم ،محمد علی دادخواه، ابوالفضل عابديني،پيمان عارف، مجتبی موسوی و حسام نصيري نام برد كه هم اكنون در بازداشت به سر مي برند. و نيز بايد اشاره كرد به مهندس هومن اسکندری ،جهانگير محمودي روحاني ميهن پرست و اميررضا اميربختيار ، كه در طي حوادث اخير مدتي را در بازداشت نيروهاي امنيتي گذرانده اند و یا احضار شده اند.

    ما دانشجويان آزاديخواه ملي از حق اعتراضات مدني و مسالمت آميز شهروندان بر طبق میثاقهای  بين المللي تضمين كننده حقوق بشر و نيز اصل 27 قانون اساسي حاكميت ، دفاع كرده و در عين حال سركوب اعتراضات مردمي و بازداشت هاي دل بخواهی و بی دلیل فعالين سياسي و مدني از جمله فعالين ملي را به شدت محكوم مي كنيم و خواستار آزادی هرچه سریعتر همه بازداشت شدگان وقایع اخیر هستیم. 

                                                                            پاينده ايران

                                                              ائتلاف دانشجويان آزاديخواه ملي

                                                                         22/4/1388